شرابستان

درود. استاد حفيظ‌ الّله جلالي كه از پيران خوش‌مشرب ادب استان است،‌علاوه بر شاعري، در معماري و بنّايي مهارت دارند و حتّي در هنرستان‌هاي فنّي، دانش‌جويان را راه‌نمايي مي‌كند. علاقه‌ي ايشان به شعر حماسي كاملاً‌آشكار است و به گفته‌ي خودشان، تاريخ جنگ ايران و عراق را در چند هزار بيت به سبك شاه‌نامه سروده‌اند و كارشان رو به پايان است. ايشان در دوبيت‌سرايي و غزل‌گويي نيز دست دارند و تاكنون چند جلد از اشعارشان را نيز چاپ كرده‌اند. چند شعر از ايشان تقديم مي‌شود. نقد كنيد لطفاً.‏

(این جمله را بعد از نظر دکتر خواجه علی نوشتم! در بخش نظرات، حتماً نظر دکتر خواجه علی را نیز درباره آقای جلالی و شعرش بخوانید!)

چند دوبيتي

خوش آن نامه كه با نامت شود باز               خوش آن قلبي كه با تو مي‌كند راز
خوش آن پيكر كه در پايت دهد جان             خوش آن جاني كه چون جانش كشي ناز

خوش آن دستي كه گيرد دامن تو                خوش آن خاري كه گردد گلشن تو
خوش آن چشمي كه گردد خاك كويَت          برويد گل، شود پيراهن تو
‏
دوباره دل زعشقت مي‌زند پر                     به امواج مي ِ الله اكبر
مرا كن مست جامي كز خروشش                بجوشد خون دل تا صبح محشر

قلم را مهر و خوي دل‌بري ده                     زبانم قدرت نام آوري ده
به هر عنوان مرا ياري بفرما                     به جمع عارفانم سروري ده

مسير عشق را كوبنده‌تر كن                      مرا در بند عشقت بنده‌تر كن
شدم شرمنده‌ات از روز اوّل                      بيا لطفي كن و شرمنده‌تر كن

این هم چند دو بیت:

اي كه هر دم نام نيكت ذكر ماست             بانگ تكبيرت صدايي آشناست
هر كجا كردم نظر، دیدم تویی                   نام تو سردفتر ِ ارض و سماست

ای جهان از زينتت پُرمشتری                هر چه نامم بر تو، زان بالاتری
فهم و درک  من ندارد آن كشش              تا  كنم در این حقیقت داوری

در جهان دارد هر آن شیئی وجود،           جمله در پای تو بنماید سجود
زینت و عطر گل از آذین توست              بلبل از شوق رُخت خوانَد سرود

از نظر پنهان و هم پیدا تویی                  در دل ِ  كوه و تهِ دریا تویی
من چه ‌سان توصيف تو بايد كنم              بی نهایت ناطق گویا تویی

قادر مطلق تویی و حبّ ذات                    از عناياتت جهانی را حیات
عالم هستی نشان از بود توست                يك جو ِ جودت فزون بر كائنات
‏
قدرت مافوق در بازوی توست               خاک را جان دادن از نیروی توست
عالمي ‌را چشم و جانی جز تو نیست        گر بود جانی گلی از كوی توست

ای جلالی! مهر او در دل بدار               گر در این ره جان دهی بالای دار
دل ز عشق آتشينش بر مگیر                 گر به جسمت تیر بارد بی‌شمار

و يك غزل:
بارها ذكر تو آرامش جانم گردید                  كرمت شامل و مفتاح زبانم گردید
رحمتت می‌طلبیدم مكرّر شب و روز             ذرّه‌ی مهر تو دریای بیانم گردید
جام زرّین تو نوشیدم از آن باده‌ی غیر           كه خریدار رخت روح و روانم گردید
لایق خوان تو كی بودم ایا خوان كرم!           كه چنین سفره‌ی رنگین از آنم گردید
نكته‌پردازی من از دم رحمانی توست            كه عجایب سخنش ورد زبانم گردید
شوكت و شأن تو در اوج كلامم آورد             در بر عالمیان فرّ و كیانم گردید
به جلالی، چه جلالی ز جلالت بخشی            كه پس از پیری دل، روح جوانم گردید
شادم از اين همه جود و كرم و احسانت          كه بهار دگري فصل خزانم گرديد

در دلم جائی برای عشق نیست                   ردّ هر پائی برای عشق نیست
پشت دیروز خدا جا مانده‌ام                        صبح فردائی برای عشق نیست
با توام ای پنجره! چشمک نزن                   خسته‌ام، نائی برای عشق نیست‏
زیر پای عابران ِ مست شهر ،                     نان و حلوائی برای عشق نیست
درس 26 به پایان آمده                             آب، بابائی برای عشق نیست
می‌نویسیم حرف‌هامان را به هم                 من منی، مائی برای عشق نیست
                                               ***
رفتنت شاید برای عشق بود                      این که می‌آئی برای عشق نیست

و رباعی:
دیر آمده ایم و زود باید برویم                    پروانه که پر گشود باید برویم
در حیرت از آن چه پیش رو داریم و...          دل‌واپس آن چه بود باید برویم

مجتبى بخشايش‏پور

تا اناری ِ لبت ، خواست تـَرَک بردارد                        شرم ِ چشمان تو می‌رفت نمک بردارد
تا مگر زخمی ِ دل را نه بسوزاند باز                         زخمه‌ای تازه زند ، عرش ترک بردارد
نم باران بزند ، کاه‌گلی جان گیرد                             عشق، از کنده‌ی این قلب، سرک بردارد
خون کند، پاک به آتش بکشد هستی را                     تا سر ِ دار ِ فلک ، یک حسنک بردارد
راستی این همه کشتار به فتوای تو بود؟                  یا که این کشته نمی‌خواست که شک بردارد؟
خال هندوی تو این قدر تماشائی بود؟!                     یا تماشای نگاهی که نه یک "بر" دارد
                                                      ‏***
در نگین‌خانه‌ی انگشتری‌ات این دل ماند                  تا که فیروزه‌ی این قلب محک بردارد
‏«عشق پیدا شد و » دل، قد نکشیده است هنوز         رفته تا آینه‌ای نیم‌قدک بردارد

غلام‌رضای خواجه‌علی

‏... می‌گویند جیرجیرک‌ها فقط سه روز عمر می‌کنند!‏

تمامِ كودكي‏‌ام غصّه‌ی عروسك‌هاست                هميشه دل‌خوشي‌ام بندِ بادبادك‌هاست
_ اگر بزرگ شدم آه اگر بزرگ شوم...             «اگر بزرگ شوم» عُقده‌ی مترسك‌هاست
_ براي هر دويمان سقف می‌خرم هر چند،         هنوز قلّكم ارزان‌ترينِ قلّك‌هاست
سكوت، حرفِ قشنگي ست بينِ ما وقتي،           شبيه عشقِ غم‌انگيزِ جيرجيرك‌هاست

گذشت كودكي و اسمِ كوچكم حالا،                  كنارِ اوّلِ اسمِ تو روي بُرجك‌هاست!

عادل حیدری

درود. این هم غزلی از مهدی آل ابراهیم که به سعدی بسیار علاقه دارد. نقد فراموش نشود.

ای روسری‌ات تورِ سرافرازی‌ها                        خوابیده سرش بر سر طنّازی‌ها
لب‌های تو را دیدم و افتاد دلم                            در قافیه‌ی تنگ هوس‌بازی‌ها
چشمی که دلم ذوب ز نگاهش شد و ریخت           در قالب و ابعاد غزل‌سازی‌ها
اندام تماشایی و موزون تو داشت                      برجسته ترین نوع فضاسازی‌ها
در یاد من از لهجه‌ی دل‌چسب عسل                   استاد سخن آمد و شیرازی‌ها
مهدی آل ابراهیم

درود. بخوانید غزلی از سلیم غلامی که البتّه از غزل های دیگرش قوی تر نیست!

هر کجا رفتم سخن از بند و از صيّاد بود                  ترس همواره به دنبال من ِِ آزاد بود
کوله‌بار عشق را برداشتم، راهی شدم                     انتهای مقصد من ناکجا آباد بود
آسمان حتّی مجال گريه را از من گرفت                  با وجود اين که چشمم ابر صد فرياد بود
کوه‌کن هرگز نبودم تا روم در قاف عشق                آن که تيشه بر دل اين کوه زد فرهاد بود
راه را از هر طرف رفتم بيابان بود و بس               زندگی، آواره بودن در مسير باد بود
گاه سرکش آتشم گه سر به زیر آبشار                     در من ِ ديوانه جمع مطلق اضداد بود
می دويدم بلکه آرامش بگِيرم... حيف شد                هر کجا رفتم سخن از بند و از صيّاد بود
سلیم غلامی

درود. این هم دو شعر از شاعر تقریباْ تازه کار انجمن آقای فروزنده. به امید اشعار خوب ایشان بخوانید و نقد کنید.

با عرض سلام خدمت جناب دکتر صفّار
این اوّلین تجربه‌ی شعر سپید من است! البتّه نمی‌دانم اصلاً می‌شود به این  دل‌نوشته‌ها شعر اطلاق کرد یا نه؟ یا حتّی اگر شعر هم باشد در حدّ واندازه‌ی وبلاگ شرابستان باشد، امّا در حدّ وظیفه‌ای که به عنوان کوچک‌ترین عضو انجمن شعر خانه‌ی هنرمندان شهرکرد دارم، واجب دانستم که به فرمایش شما چند قطعه شعر آماده کنم. با تشکّر، حسین فروزنده‌ی هفشجانی.
‏
ساعت چند است؟
شاید شب از نیمه هم گذشته باشد.‏
پرده‌های عبوس اتاقم تابلوی ورود ممنوع نور ماه
این جا همه خوابند.
کسی نیست که به من بگوید ساعت چند است.‏
چشمان درشتم ریز شده،
اما جز آونگ ساعت بدمست که مدام چپ و راست می شود، نمی‌بینم.‏
برمی‌خیزم.
با چشمانی پف‌کرده در آیينه تنها به تب‌خال بزرگ لبم خیره شده
امّا دیگر فرقی نمی‌کند ساعت چند است.‏
حالا صبح است.‏

ثانیه‌ها با شتاب در آغوش مرگ،
و روزها در التهاب غروب٬ بین رفتن وماندن،
اگر قیامت فردا باشد،
فرصتی نیست.
و ما به گل‌های مصنوعی دل خوش کرده‌ایم.
‏
آن شب  که آيینه‌ها یکی‌یکی می‌شکست،
از جسم آيینه شکسته‌تر قلب سنگ‌ها بود.
نمی‌دانم چرا دست ترک این عادت نمی‌کند؟

این هم یک غزل:‏

برف آمده و شهر غزل رنگ سپید است                     از قافیه، آهنگ تپش نیز پریده است
دست چه کسی بود که بر بوم سیاهی                         تصویر ز یک ماه کشیده که خمیده است؟
انگار در آغوش مه‌ ای گم‌شده‌ ماهم                          گویا که مه‌تاب به خود پیله تنیده است
یک رعشه٬ شکست بال خیالم، منم وباز                     آهوی خیالی که از این شهر رمیده است
سرگیجه گرفتم شب و مه٬ عشق٬ خیالات                    این برف کجا بود وچرا شهرسپید است
این کوچه هنوزم ز من  و توست٬ علی چپ                 برخیز برو تا  کسی از ما نشنیده است

درود بر دوستان گرامی. چند دوبیتی از آقای محمّد فرامرزی که در نشست اخیر انجمن خوانده اند برایتان نمایش می‌دهم. راستش احساس خوبی دارند امّا تا یک شعر خوب فاصله‌ دارند. امیدوارم در آینده به‌تر بسراید. اشکال کار محمّد این است که انگار هیچ وقت نمی‌خواهد جدّی به شعر بپردازد و عشق روان‌شناسی او را بد جور گرفتار کرده است! شاید هم نمی‌تواند!!! نقد و نظر فراموش نشود.

 همیشه جای تو در قلب خالی است                   بدون تو نمی‌دانی چه حالی است
مرا را از یاد خود بردی، نبردم                     غرورت را كه همچو سیب كالی است
---------------------------------------------------------------------------------
بیا یك بار دیگر آشیانم                                بكن با راز عشقت امتحانم
گذشته درس خوبی را به ما داد                      كه تا من بر سر عهدم بمانم
---------------------------------------------------------------------------------
درونت شك و تردید و جفا بود                     درونم باوری از عشق جا بود
چرا قبلا نفهمیدیم ای كاش                          از اوّل راه ما از هم جدا بود!
---------------------------------------------------------------------------------
چرا با عشق من كردی تو بازی                    كشیدی بین ما خط موازی
ز خود خواهی دلیلش را نپرسید                    مگر این بود رسم عشق‌بازی
---------------------------------------------------------------------------------
بیا بار دگر آن هم‌صدا شو                           رفیق لحظه‌های آشنا شو
كمی ماندم چو از تصمیم كبری                     كسی گوید كه تو از من جدا شو؟!

درود. این هم شعری دیگر از جناب دکتر خواجه علی. نقد و نظر فراموش نشود.

آه ای «شراب کهنه»! مرا تازه‌تر بنوش                   با این خیال ِ خسته، بیا ساده‌تر بجوش
تلخم ، درست مثل همان طعم ِ تلخ ِ تو                 شیرین‌ترین ِ جان ِ مرا، جان ِ من! بنوش
دنبال ِ کودکانه‌ی پس‌کوچه‌های دور                      با یک لباس ِ تازه بیا، نو ... برم بپوش
وقتی که «دشت ِ لاله» و «ارژن» قیامت است       وقتی که زنده رود ِ دل افتاده از خروش
از بوی عطر پیرهنم، قمصری به پاست                 ای شام ِ دشت ِ «درده» و پایان ِ عیش و نوش!‏
پایان ِ داستان ِ مرا جور ِ دیگری                           بنویس و روزنامه کن و رایگان فروش

غلام رضای خواجه علی

توضیح: دشت درده (در ِ ده) دشتی در جنوب شهرکرد است.‏

درود. این هم چند رباعی جانانه و زیبا از سرکار خانم فاطمه‌ی دهقانیان. بخوانید و لذّت ببرید و نقد بفرمایید. به امید دیدار شما در نشست‌های شعر خانه‌ی هنرمندان شهرکرد.‏

ترسید دلش همیشه پر خون باشد                   بی تاب شبیه رود کارون باشد
لیلی شده سال‌ها سر کوچه‌ی‌تان                    بیدی که دلش نخواست مجنون باشد!‏

برف و دل بی قراره آدم برفی                        دل‌تنگی آب‌دار آدم برفی
چه خاطره‌ی قشنگ و دل‌چسبی شد:               عکس من و تو کنار آدم برفی!‏

یک عمر به حر ف‌هایشان خندیدم                 با ساز مخالف خودم رقصیدم
امروز ... ولی ... گمانم عاشق شده‌ام            آمد به سرم از آن چه می ترسیدم!‏

ای زمزمه‌ی شبانه‌ی ماهی‌ها                      آغوش تو آشیانه‌ی ماهی‌ها
وقتش شده باشکوه تشییع شود                    جسم تو به روی شانه‌ی ماهی‌ها!‏