شرابستان

درود. امروز سه‌شنبه 26 آبان 88 نشست نقدی در خانه‌ی سوره‌ی شهرکرد، به همّت واحد ادبیّات حوزه‌ی هنری برگزار شد. موضوع نقد، کتاب شعر «هر چه دست جنباندم، نایستاد، "من" بود» بود! از  جناب عیسای غفّاری ِ ‌تار نواز ِ خوش‌نویس ِ کارشناس ارشد ِ موسیقی ِ شاعر!!!‏
کتاب او دارای 53 شعر کوتاه است که در قطع جیبی چاپ شده. آقایان عبدی‌پور، کاظمیان، مرادی، خدابنده، ساکنیان و نگارنده به ترتیب مطالبی درباره‌ی اشعار کتاب و چند و چون شاعری آقای غفّاری بیان کردند.
قطعاً می‌توانست نشست به‌تری باشد! دست همه درد نکند.‏
سه شعر از این کتاب را بخوانید:

1‏

آسمان
جمع می‌شود
ابرها
دست می‌سایند
از راه می‌رسی.

2
تنت
به ساز آسمان
می‌رقصد؛
از تو چه مانده
جز هوا؟!‏

3
تا از نردبان آسمان
بالا رود
رمقی نداشت
ماه سرخ

درود. با غزلی از جناب سیّد اصغر صالحی در خدمت شما هستم. پس از لذّت! نقد بفرمایید.‏

سياه‌مست و غزل بر لب و سه‌تار به دست (1)‏         بگير دست مرا نازنين‌نگار! به دست‏
به صد اميد به دستت گرفته‌ام،‎ ‎چونان                     پياله‌اي كه گرفته است يك خمار به دست
در اختيار مني و چه قدر دشوار است،                    مهار وسوسه‌ي كودكي انار به دست!‏
شبيه قاصدكي با نسيم مي روي و،                         نه احتياج به پا داري و نه كار به دست
هزار دسته گل اين دل به آب داد، ولي‏                     از آن هزار، دو چندان نشسته خار به دست‏
سرت بلند كه سرچشمه‌ي پريشاني است                  و بر فراز دو تا كوه آب‌شار به دست
آهاي! لعبت ابرو به بند! عاشق تو،                       از اين به بعد، جواني است ذوالفقار به دست!‏
براي باختن، آن هم به تو، چه بايد داشت؟               دلي شكسته گرفتم در اين قمار، به دست

(1) جناب حافظ فرموده است: پيرهن‌چاك و غزل‌خوان و صراحي در دست...‏

درودی دیگر به دوستان گرامی. با سپیدی از خانم فعّال، وبلاگ را به روز می‌کنم.
‏
‏...
و عشق
با نگاهي سرخ
در انتهاي قصّه به خاك مي‌سپاردمان‎!
‎انگار هيچ پرنده‌اي هرگز بر شانه‌مان لانه نگذاشته!‏
و
هيچ نامي بر سينه‌مان زخمی نکاشته!‏

سمیّه‌ی فعّال

کوتاهی  و ایجازی که شعر را عمق ویژه‌ای بخشیده، برجسته‌ترین ویژگی این اثر است. شاید در نگاه نخست، مطلب ویژه‌ای در شعر نیست؛ امّا فقط اگر کمی به شعر عمیق‌تر نگاه کنیم، می‌بینیم حرف‌های زیادی برای گفتن دارد، آن هم با این همه کوتاهی! با توجّه به همین نکته، باید به خانم فعّال برای گفتن این شعر تبریک ویژه گفت.‏
‏"نگاه سرخ" می‌تواند صفتی برای عشق باشد که رویه‌ی دیگر آن را – بی‌رحمی‌اش را در عین لطافتش – نشان می‌دهد؛ به ویژه برای عاشق ناکام؛ و می‌تواند قیدی باشد برای مفعول شعر، برای "ما" که در انتهای قصّه با نگاهی سرخ – بخوانید چشمانی که اشک خونین ریخته‌اند – به خاک سپرده می‌شویم.
واژه‌ی "قصّه" بی هیچ توضیح اضافی، بسیار خوش نشسته است. کافی بود کوچک‌ترین صفتی در کنار آن بیاید تا تراش‌خوردگی‌اش از بین برود! همه این قصّه را می‌شناسیم.
چه قدر این جمله یا به‌تر بگویم: تصویر و معنایی که وارد ذهن خواننده می‌کند، لطیف است: " انگار هيچ پرنده‌اي هرگز بر شانه‌مان لانه نگذاشته". حاصل عشق در وجود آدمی قاعدتاً باید مهربانی و لطافت و آرامش باشد (هر چند دل را طوفانی می‌کند!) و وقتی تو مهربان و لطیف و آرام باشی، پرنده‌ها می‌توانند بر شانه‌ات لانه بگذارند!
و سرانجام: کیست که نامی بر سینه‌اش خنجر نکشیده و نشانی از عشق بر آن نگذاشته باشد؟!

درود. با غزلی عاشقانه از خانم دهقانیان، مهمان دل و احساس شما هستم.

‏...!

اگر چه ساده و آرام و گاه سرسری است،
ولی نگاه تو معجون حیرت‌آوری است

برای دل‌بری از دختری که زیبایی‌ش،
فقط به موی پریشان ِ زیر روسری است،

بخند دل‌برکم! خنده‌های نقره‌ای‌ات،
هنوز تازه‌ترین راه و رسم دل‌بری است

شبیه لذّت ترش ِ تمشک‌های ... ولی ‏‎...‎
همیشه طعم لبان تو، چیز دیگری است‏
‏...
چه قدر دیر رسیدم به این که واژه‌ی عشق،
همیشه زیر سر یک نگاه سرسری است ... .‏

درود بر دوست‌‌داران شعر و ادب فارسی. با غزلی از جناب دکتر خواجه‌علی در خدمت شما هستم.‏

هوای آسمان، امشب کمی تا قسمتی ابری است
هوای شهر ما، امّا ... سیاه از ابر "دل‌گبری" است

و می‌گویند می‌آید زمستانی‌ترین دوران
که از قطبی‌ترین شب‌های یلدایی"نوجبری" است

در این اوضاع ... بعضی‌ها اجاقی تازه می‌سازند
اجاق داغ ِ تاریخی که دور از "نبش هر قبری" است

از این تاریخ، روباهان ... به ظاهر شیر می‌گردند
ار آن قانون ... که جنگل، خالی از غوغای هر ببری است

نمی‌تابند "حافظ" را ... صلاح‌الدّین ایّوبی
در این دوران ... که ایّوب از ... گرفتاران بی‌صبری است

نمی‌دانم ... ولی با فال می‌گیرند حالم را
همان‌هائی که می‌گویند ... جانم! قسمتت ... ابری است

ز کارها که کنی شعر حافظ از بر کن!!!

درود. با نیمایی تازه‌ای از دکتر خواجه‌علی در خدمت دوستان هستیم.
‏
به "ناسره" خوش آمدید
به راستای یک صلیب "رنج"‏
در این مسیر "پرمسیح"‏
نه یک نسیم "صبح"‏
نه یک نفس "بهار"‏
که یک اذان "سکوت" خوانده‌اند
مناره‌های جُلجُتا
چه بی‌صدا
به دست‌بند می‌کشند
قنوت‌های سبز را ... .‏

درود. غزلی ازخانم فاطمه‌ی دهقانیان بخوانید و نقد کنید.‏

چشمان تو فریب دل‌انگیزی است، وقتی به من نگاه می‌اندازند
شیطان سر به راه درونم را، در لذّت گناه می‌اندازند
شاید انار قرمز شیرینی است، برقی که بر لبان تو می‌افتد
لبخندهایت از سر ِ زیبایی، در برکه‌ی تو ماه می‌اندازند
ای اخم تلخ سرسری‌ات دل‌چسب!، لب‌خندهای نقره‌ای‌ات شیرین ...‏
آرایه‌های دل‌بری‌ات گاهی، من را به اشتباه می‌اندازند
هر شب که پشت پنجره دل‌تنگم ... هر شب که پشت پنجره دل‌تنگی...‏
شست [شصت] ستاره‌ها که خبردار است ... آواز و رقص راه می‌اندازند
‏...
آن قدر دل‌فریب و دل‌انگیزی ... آن قدر که همیشه پریشانم
از ترس خواهران حسودی که، روزی مرا به چاه می‌اندازند!‏

فاطمه‌ی دهقانیان

درود. این هم سپیدی دیگر از حامد کریمی عزیز. بخوانید و نظر بدهید.‏

«آشوب»

پنجره را باز می‌کنم ...
دیوار رو به رو
با همه آجرهایش
زل می‌زند توی چشم‌هام‎.‎
هر چه قدر از دیوار بالا می‌روم
آسمانی
که تعریفش را می‌کردی
نمی‌بینم‎.‎
پنجره را می‌بندم...
به مورچه‌ها اجازه می‌دهم
تا می‌شود
پشت‌کارشان را به رخ آدم‌ها بکشند.‏

درود. با مطلبی درباره‌ی شعر و شاعری‌های اخیر در مجلس، در وبلاگ شخصی خودم «ناگهان‌های بی‌سببی» جویای اندیشه و نقد شمایم. بفرمایید. این جا را کلیک کنید. کشکول شعر شاعران مجلس ایران

درود. غزلی زیبا از عادل حیدری بخوانید و لذّت که بردید از آن سخن بگویید!

جاي خاليِ تو در سينه‌ي من يک بغل است           قصّه‌ي دوري تو تلخ، شبيهِ عسل است
«دوستت دارم» ِ من حرفِ جديدي ست ولي          داستاني ست که تاريخچه اش از ازل است
بي خبر رفتي و دوري‌ت به من ثابت کرد              منشأ سخت‌ترين زلزله‌ها يک گُسل است
زخمِ رُسوا شدنم روي زبان‌هاست هنوز،             زندگي‌نامه‌ي من دفترِ ضرب‌المثل است
زنده‌ام! زنده ولي منتظرِ فاتحه‌اي                       سينه‌ي سوخته‌ام قبرِ هزاران غزل است

راستي بعدِ خدا، از تو چه پنهان مريم!               آخرين دوست که مانده است برايم اجل است!

عادل حیدری

شهريور 88‏‏

درود. این هم سپیدی دیگر از سمیّه‌ی فعّال. نقد فراموش نشود.

‏...
تابلوي شرجي دختري ميوه به دست،
از پشت پرچين تنهايي ديروز
خوشه خوشه سرك كشيده
و
امروز
با دسته‌ي گل
تاج كرايه‌اي ...!‏
ما شده
و
تنهايي اش را شاباش مي‌دهد!
فردا
مويزهاش دريا دريا خواب انگور مي‌بينند
و
تابلوي طوفاني زني با دختري ميوه به دست ... .‏

‏

درود. یک نیمایی و یک غزل از آقای دکتر خواجه‌علی در انتظار خواندن و نقد شدن هستند! بفرمایید.
‏
چه ناگهان
رها شدی
از این شکارگاه سال‌ها قَرَق‌شده
به شصت و یکمین هزارتوی چاه وَیل
به بند ... بند و ... باز بند

نه ردّی از عبور کاروان بید و باد
نه آن غریو نابرادرانه‌ی تلی شَغاد

چه بی گناه
به اعتراف می‌رسی
شکار آشکار گورهای گم!

***

(غزل فال خوش)

"به حافظ توقیفی"

دنیای ما، خدا خدا عوض شده است              شب‌های ما، خدا! کجا عوض شده است؟
دیری‏ نمانده تا به گرگ و میش سحر؟           یا میش ِ گرگِ ناقلا عوض شده است؟
یا رنگ ِ خودنویس ِ هر طبیب و دوا              چون درد ِ بی دوای ما عوض شده است؟
خون ِ درخت ِ نسترن، به گردن خود‏              سقراط و شوکران، چرا عوض شده است؟
قائم مقام ِ عشق، خون‏‌بهای چه بود؟             آن قصر ِ خون، چه بی صدا! عوض شده است
حاجب کجا؟ امیر ِ آفتاب کجا؟                      شاید که فین و کربلا عوض شده است
این بیهقانه‌های دار و آن حسنک                  تنها زمان ِ ماجرا عوض شده است
تفسیر ِ عشق و ناز ِ شست و نان ِ قلم           "نون والقلم" چه ناروا عوض شده است
حافظ! چرا قلم به فال خوش نزنیم؟               زنجیر ِ روزنامه‌ها عوض شده است!!

غلام‌رضای خواجه‌علی

درود بر خوانندگان گرامی. این هم سپیدی از آقای بهروز صادقی هفشجانی – که تأکید اکید دارد حتماً پسوند «هفشجانی» پس از نام خانوادگی‌اش بیاید، خب دیگه: حبّ الوطن من الایمان!-
در نشست انجمن شعر خانه‌ی هنرمندان شهرکرد، مفصّل درباره‌ی آن بحث شد و خوش بختانه یا بدبختانه! آقای صادقی - که ایشان با ما و ما با ایشان تازه آشنا شده‌ایم – برخی نقدها را پذیرفته‌اند و در شعرشان اعمال کرده‌اند از جمله حذف دو - سه خطّ پایانی شعر که خودم هم موافق آن‌ها نبودم.
بخوانید و نقد کنید:

نقد حامد کریمی بر این شعر را حتماً در ادامه‌ی مطلب بخوانید.‏

دست کم هفته‎‌‎ای دو‎ ‎بار باید به پدرت حق بدهی
هر‎ ‎روز هم که ردّ سگرمه‌هایش را بگیری
باز خنده‌هایش گم می شود توی هم‌همه‌ی این همه
تیک ... تاک
تیک ... تاک ... تانک ... تانک ... بزنش!‏
گرد و خاک و ترکش‏ ها که بنشینند،
مادرت آرام کمربند را از او می گیرد
او هم تا موج بعدی وقت دارد
از حمله‌ی گازانبری تانک‌ها برایت بگوید.‏

بهروز صادقی هفشجانی

درود. با مطلبی درباره‌ی زنده‌یادان مهدی آذریزدی و محمّد حقوقی در وبلاگ ویژه‌ی خودم (ناگهان‌های بی‌سببی) در خدمت شمایم. قدم رنجه فرما که خانه، خانه‌ی توست!

این جا را کلیک کنید: ناگهان های بی سببی

درود. این هم شعری تازه از خانم فعّآل که بعد از مدّت‌ها فعّآل شدند و شعری نوشتند و در انجمن خواندند و اکنون شما می‌خوانیدش!

‏...‏
تصوير رنگ‌پريده‌ي شب
روي زاويه‌ي تند ثانيه‌ها لم داده
و ‏
صداي بي‌رمقي روي سكوتم پا دراز كرده
يك فنجان چاي
قهوه
زهر ... زهر ِ ...‏
زهر چشم‌هات!‏
‏...
ترس كودكانه‌ي شيرينم را ‏
لاي خيال بازوهات جا مي گذارم!‏
چه قدر دنيا كوچك شده!‏
درست معادل گردي استكان كه دور مي‌زند!‏
مي چرخانمش!‏
نه!‏
مي‌چرخاني‌اش!‏
من ...‏
چاي ...‏
فنجان ...‏
و
دنيام را
كه در جاذبه‌ي چشم‌هات حل شده
فرومي ريزي!‏

سمیّه‌ی فعّال‏

درود.  این هم یک سپید جمع و جور از حامد کریمی. بخوانید و نقد کنید.

حتماً
این آکاردئون کهنه را
زمانی
نوازنده‌ای دوره گرد
توی صندوقچه پنهان کرده بود
که دختر هم‌سایه ...‏
از صداهایی که دیگران می گویند
شبیه راه رفتن گربه
روی کلیدهای پیانوست
می فهمد ...‏
چه قدر دوستش دارم.‏

                                      حامد کریمی‏